Pies Psy

Wszystko o psich rasach

Układanie psa

Psa powini en układać jeden człowiek, jego rodzina nie powinna ćwiczyć psa, a szczególnie dzieci, które ciesząc się, że pies siada czy waruje, co chwilę powtarzają rozkaz „siadaj”, „waruj”, nie zwracając uwagi na poprawność wykony wania ćwiczeń. Po pewnym czasie pies jest znużony i wyłamuje się z rozkazu, a jest to początek nieposłuszeństwa, Do wydawanych rozkazów nie powinno się dodawać zbędnych słów w rodzaju „chodź tu, piesku”, gdyż pies doskonale zrozumie krótki rozkaz „noga”. Obce mu dźwięki mowy ludzkiej nie wywołająu niego właściwego odruchu warunkowego, a jedynie będzie się starał wyłowić z tych dźwięków jeden znany mu, na który zareaguje. Jednakże będzie to sprawiało psupewnątrudność i dezorientowało go, zwłaszcza że wyszkolony pies ma wiele rozkazów do zapamiętania.

Również nie należy żądać od psa myśliwskiego wykonywania dodatkowych cyrkowych czynności w rodzaju: „służyć”, „podaj łapę”, „poproś” itp. Myśliwskiemu psu użytkowemu takie rozkazy są niepotrzebne. Proszę zwrócić uwagę na podaną mnogość rozkazów; jak wiele rozkazów pies musi zrozumieć i zapamiętać, by być w pełni użytkowym, wyszkolonym psem! Żądanie od niego wykonywania dodatkowych czynności jest zbędne i szkodliwe.
Psy najczęściej agresywniereagująnagwałtowne, nieskoordynowane ruchy i gesty, chwytanie za kark, szybkie wyciąganie ręki w ich kierunku, krzyki. Natomiast bardzo lubią, gdy człowiek siada lub kładzie się na ziemi czy podłodze.

Taka niska pozycja człowieka przypomina psu to, co my nazywamy „biernym instynktem obronnym”. Odnosi on wrażenie, że jego pan zbliża się do niego, poddaje się mu. Jednocześnie każda jakaś nienormalna pozycja człowieka działa na psy deprymująco. W czasie okupacji byłem zmuszony przejść niezauważony przez wieś. Noc była wyjątkowo ciemna. W pewnym momencie opadły mnie agresywne, wiejskie kundle. Psów w ciemności nie mogłem dostrzec. Groziło mi poszarpanie nóg i spodni, arównież ujawnienie mojej osoby, czego chciałem uniknąć. Musiałem szybko zdecydować się, co w takiej sytuacji mam zrobić: uciekać? strzelać? Wszystkie rozwiązania były złe! Przyszła mi do głowy pewna myśl; szybko ukląkłem, oparłem się rękami o ziemię przyjmując pozycję psa i zacząłem naśladować psa w oszczekiwaniu. Momentalnie zapadła cisza i tylko usłyszałem szurgot uciekających kundli.

Życiowa praktyka tych psów nie obejmowała nienormalnych pozycji człowieka, dlatego były zdezorientowane i przestraszone. Gdyby człowiek przyjmował częściej jakieś niezwykłe pozycje, pies pewnie by się do tego przyzwyczaił.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Wychowanie psa

    Prowadząc psa na spacerze czy na polowaniu należy przewidywać, jakie niebezpieczeństwo może mu zagrozić. Po prostu trzeba za niego myśleć, do tego trzeba mieć sporą wyobraźnię i spostrzegawczość. Na spacerze i na polowaniu pies może spotkać grzejącą się sukę lub kota i pogoni za nimi. Jeżeli suka czy kot będą po drugiej stronie ulicy czy szosy, grozi mu śmierć pod samochodem. Na polowaniu, gdy poluje się wzdłuż szosy, pies może pogonić za zającem; gdy zając przeskoczy szosę, pies może wpaść pod nadjeżdżający samochód. Wiele psów, szczególnie młodych, zginęło w ten sposób!

    Podbudową wychowania i układania psa powinny być życzliwość i miłość do zwierząt. Pies wyczuwa instynktownie, czy może oczekiwać uczucia i wyrozumiałości, czy też wyrachowania i bezwzględności.
    Początki szkoleniatowyrobienieu psa pojęcia, czego robić nie wolno, uwzględniając fakt, że pies zgodnie z instynktem samozachowawczym wybiera zawsze korzystniejszą dla siebie sytuację. Najlepszą metodą oduczenia psa złych nawyków jest pośrednia ingerencj a człowieka. Pies nie orientuj e się, że kara spotykała go za pośrednictwem człowieka. Oto kilka przykładów. Gdy wyszkolony pies myśliwski goni zające, a tradycyjne metody oduczania zawodzą, można zastosować teletakt. Jest to przyrząd oparty na zdalnym uruchomieniu falami radiowymi silnego impulsu elektrycznego, z małego induktora umieszczonego w obroży. Pies goniący zająca otrzymuje silny impuls elektryczny, wywołujący wstrząs, nie kojarzy sobie jednak tej przykrości z wychowawcą.

    Trzeba dobrze rozważyć, czy zastosowanie teletaktu nie załamie psa, trzeba brać pod uwagę jego system nerwawy, jego odporność, twardość lub miękkość charakteru. Znam przypadek, gdy zastosowanie teletaktu wobec pointera doprowadziło do całkowitej niechęci i bojaźni aportu zwierząt futerkowych.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Instynkt pokarmowy

    Instynkt pokarmowy pozostał u psa jeszcze z okresu stadnego, gdy jako dzikie zwierzę polował, by zaspokoić głód swój i stada. Przejawem tego instynktu jest ciągłe dążenie do poszukiwania jedzenia zarówno w formie bezpośredniej, jak i w formie polowania. Popęd polowania, który wypływa z instynktu pokarmowego, wykorzystujemy u psa w celu wyszukiwania, tropienia, dławienia i przynoszenia zwierzyny. Przy czym nie pozwalamy psu zjadać tej zwierzyny: zabieramy ja, w zamian karmiąc psa.

    Nawyk zakopywania zwierzyny, który spotyka się jeszcze u niektórych psów, jest popędem atawistycznym, który pozostał u psa z okresu stadnego. Po upolowaniu zwierzyny i zaspokojeniu głodu pies zakopywał resztę padliny, by później ją odkopaC i zjeść. Ciekawe jest to, że obecnie, gdy pies zakopie zwierzynę, już się nią później nie interesuje.
    Ze zrozumiałych względów nie pozwalamy psu na zakopywanie zwierzyny. Uważamy to za jeden z zasadniczych błędów psa myśliwskiego.
    Chętna pogoń młodych psów, a szczególnie chartów, za poruszającymi się przedmiotami jest również przejawem instynktu pokarmowego. Instynkt ten każe psu wyszukiwać pokarm na śmietnikach, mimo że nie jest głodny, w domu bowiem wystarczająco go nakarmiono. W domu nie będzie chciał jeść dobrego jedzenia, a na śmietnisku zje każde paskudztwo. Inna sprawa, że to, co dla nas jest cuchnącym ochłapem, dla psa może być niezwykle smakowite; soki żołądkowe psa są przystosowane do trawienia padliny, w związku z czym jego organizm domaga się zepsutego mięsa. Trzeba więc od czasu do czasu dawać mu do jedzenia nadpsule mięso (ale nie wieprzowe) i cuchnące kości. Należy przy tym pamiętać, że gotowane nadpsute mięso kwaśnieje, a tego żołądek psa nie toleruje. Również w ocenie zapachów różnimy się od psa, dla niego smród rozkładającego się mięsa jcsl najpiękniejszym zapachem, natomiast nasze perfumy są mu niemiłe, z dezaprobatą kicha po ich powąchaniu. Bardzo chętnie tarza się w rozkładającym się tłuszczu czy mięsie.
    Szkoląc psa musimy więc częściowo ograniczyć jego instynkt pokarmowy. Nie możemy pozwolić, aby na polowaniu szarpał (prócz dzi-karzy), nacinał, zżerał czy zakopywał zwierzynę. Dlatego też. by zaspokoić jego instynkt pokarmowy, pies powinien otrzymywać nagrodę, smakołyk za każdą dobrze wykonaną czynność. Dla psa jest obojętne, czy smakołyk będzie duży czy mały, jednakowo go traktuje.
    Eliminować należy także jego chęć wyszukiwania i zżerani a resztek jedzenia na śmietnikach, gdyż mogą być one zakażone, zarażone itp. Nie będzie nam również milo, gdy pies wytarza się w rozkładającej się padlinie; zmywanie z psa cuchnącego tłuszczu nie jest przyjemne ani łatwe!

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • SPRINGER SPANIEL

    Springer spaniel to reprezentant cięższego typu spanieli. Jest nieco wyższy i silniejszy, o niejednolitej  maści. Właściwościami myśliwskimi nie różni się w zasadzie od cocker spaniela angielskiego, będąc z nazwy specjalistą od wypłaszania i odnajdywania zwierzyny. Doskonale też aportuje, a w razie potrzeby wyszukuje i nagania zwierzynę do  sieci.   Dzięki  swej  sile  może  podnieść i aportować ciężkiego zająca lub lisa. Mimo swej łowieckiej wszechstronności oraz najbardziej rasowej budowy ze wszystkich polowych spanieli, nie jest to rasa tak popularna  jak  cocker  spaniel.   Charakter  ma   pewny siebie,  jest  żywo  usposobiony  i  zdolny  do  dużego wysiłku.  W   pracy  jest  wytrwały  i   bardzo  sprawny, w domu ruchliwy i wesoły. Porusza się charakterystycznym   krokiem,   właściwym  tylko  tej   rasie.   Wzrostem dochodzi do 50 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized