Pies Psy

Wszystko o psich rasach

Serce u psa

Doskonale wiesz, że serce jest czymś w rodzaju motoru dla całego układu krążenia i dostarcza tlen do organizmu. Niestety, zaburzenia jego czynności nie cechują się objawami, które są łatwe do odczytania dla kogoś, kto nie ma wiele wspólnego z medycyną. Oznacza to przede wszystkim, że starsze psy, powiedzmy od 6-7 roku życia, powinny być regularnie badane, przynajmniej raz do roku, pod kątem funkcjonowania serca i całego układu krążenia. Musisz zdać sobie sprawę z tego, że ewentualne podawanie preparatów wzmacniających serce może spowodować zdecydowane przedłużenie życia psa i zachowanie jego sprawności fizycznej.

Główną przyczyną powstawania zaburzeń układu krążenia i serca jest przekarmianie psa.
Serce tłustego psa jest otłuszczone i wskutek tego nadmiernie przeciążone. Charakterystycznymi objawami schorzeń, wynikającymi z przekarmiania są zmęczenie, duszność, kaszel i sinawe zabarwienie języka i śluzówek. Nie czekaj jednak na pojawienie się całego zespołu tych objawów, lecz postaraj się w miarę szybko dostarczyć psa do weterynarza. A najlepiej dbaj o to, by nie dopuścić do takiego stanu.

Starszy pies, najczęściej dodatkowo przetłuszczony, może mieć, nawet podczas niewielkiego wysiłku, zapaść krążeniową. Objawia się to nagłym atakiem duszności, po którym pies upada. Twoim obowiązkiem jest wtedy, po pierwsze, otwarcie pyska psa (uważaj, by język nie dostał się do krtani), co ułatwi mu oddychanie, i dostarczenie go do weterynarza, który natychmiast poda środki nasercowe. Wbrew pozorom nie oznacza to końca życia Twojego ulubieńca. Pies może regularnie dostawać środki nasercowe i długo jeszcze cieszyć się dobrą formą. Musisz jedynie zadbać o to, by go nie przekarmiać i trochę odchudzić.

Psy bardzo źle znoszą upały. Dużo gorzej niż człowiek. Wszelkie nieznaczne nawet dolegliwości sercowe u psa mogą ulec wyolbrzymieniu, gdy na dworze panuje wysoka temperatura i jest duszno. Zadbaj o to, by podczas upału pies nie leżał na słońcu, by miał się gdzie schronić, by zawsze w jego zasięgu znajdowała się miska z wodą. Poza tym pamiętaj, że podczas bardzo gorących dni spacer z psem może się odbywać wcześnie rano i późno wieczorem. Nie ryzykuj spacerów w słońcu. To samo dotyczy wszelkich innych działań. Jeżeli jesteś prawdziwym miłośnikiem zwierząt, nie będziesz pokazywał na wystawie swojego psa podczas wyjątkowo upalnego dnia. Nawet jeśli będzie to oznaczało, że tytuł championa przypadnie mu kilka miesięcy później.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Krzywica u psów

    Krzywica (rachityzm) jest chorobą młodych ssaków, spowodowaną zaburzeniami w gospodarce fosforowowapniowej, głównie na tle niedoboru witaminy D. Charakteryzuje się zaburzeniami w rozwoju układu kostnego i zniekształceniami.
    Szczenięta, dopóki odżywiają się mlekiem matki, pobierają wraz z nim wszystkie potrzebne składniki. Dlatego tak ważne jest właściwe żywienie suki w okresie ciąży i karmienia. Jeśli w mleku nie będzie dostatecznej ilości wapnia, fosforu, witaminy D i składników mineralnych, to nie tylko suka narażona jest na tężyczkę, ale i jej potomstwo narażone jest na krzywicę. Młode psy chorują na krzywicę najczęściej między 28 miesiącem życia.
    Krzywica może też rozwinąć się u szczeniąt zbyt wcześnie odsądzonych od matki, a także zarobaczonych. Chorują na nią łatwo wcześniaki i psy szybko rosnące, jak dogi i charty.
    Choroba rozwija się powoli, a uwagę właścicieli zwracają dopiero zniekształcenia kości i bóle stawów. Powiększają się stawy skokowe i nadgarstkowe, i powstaje różańcowe zgrubienie na żebrach. W dalszym stadium kości kończyn ulegają łukowatemu wygięciu, zwierzę w czasie chodu opiera się na nadgarstkach, grzbiet staje się łękowaty, brzuch wielki i wystający. Szczeniak rozwija się źle, jest apatyczny. Traci odporność na choroby i zwykle ginie.
    Leczenie krzywicy należy rozpocząć jak najwcześniej, aby nie nastąpiły duże zniekształcenia, których nie uda się cofnąć. Nie powinno się samemu podawać lekarstw, bowiem witamina D stosowana w niewłaściwych dawkach może wywołać skutek przeciwny od zamierzonego.
    Lekarz weterynarii zastosuje odpowiednie dawki witaminy D, wapnia i składników mineralnych. Dlapomyślnego wyniku leczenia ważne jest.porwanie pokarmu bogatego we wszystkie niezbędne składniki i ruch na świeżym powietrzu.
    Najważniejsze jest jednak zapobieganie powstaniu krzywicy. Szczenię chorujące na krzywicę świadczy źle, przede wszystkim o hodowcy. Jeżeli suka i oseski są właściwie hodowane, krzywica nie występuje.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • JAMNIKI

    Te popularne psy występujące na całym świecie, zaliczane są do psów myśliwskich. Są najmniejszymi psami użytkowymi spełniającymi świetnie rolę norowców. Hodowane są w dziewięciu  odrębnych  rasach:  jamnik krótkowłosy, długowłosy i szorstkowłosy, a każdy z nich w formie standardowej, karłowatej i króliczej. Oprócz cenionego psa łowieckiego spełnia również rolę czujnego i lubianego towarzysza domowego. Każdy jamnik jest wytrwałym i silnym biegaczem, ciętym i zdecydowanym tępicielem szkodników. Jako indywidualista musi być dobrze prowadzony. W przeciwnym razie staje się wygodnicki,  pozując  na   pana  domu.   Charakter  ma przebiegły i uparty lecz do właściciela bardzo się przywiązuje. Żaden pies nie ma tyle sprytu i samodzielności co jamnik. Wrażliwy jest jednak na wilgoć, chłód i przeciągi. W starszym wieku jest mniej ruchliwy ze skłonnościami do tycia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • IRISH WATER SPANIEL

    Wodny spaniel irlandzki rozpowszechnił się w Hiszpanii i na Wyspach Brytyjskich, choć nigdzie nie jest licznie reprezentowany.  Mniejsze zainteresowanie tym  psem spowodował chyba jego ekscentryczny wygląd. Wśród myśliwych, nawet z USA, zbiera jednak wiele pochwał za dużą przydatność w myśliwstwie.  Spełnia dobrze swoje zadanie przy wszelkich polowaniach, lecz najlepiej daje sobie radę na wodzie i jako szperacz na drobną zwierzynę. Dzięki swej szacie może pracować nawet w chłodnej wodzie,  przy czym jest wytrwały i zahartowany. Jest też nadzwyczaj gorliwy, silny i inteligentny. W Polsce nie jest hodowany. Jest to największy ze wszystkich płochaczy (spanieli) i różni się od nich sposobem chodzenia. Średni jego wzrost wynosi 55 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • OWCZAREK STAROANGIELSKI (BOBTAIL)

    Rasa ta pochodzi od rosyjskiego owczarka lub briarda. Używany kiedyś jako niewielki pies pasterski — dziś, na skutek zmiany warunków jest psem reprezentacyjnym o charakterystycznym kudłatym ciele i niedźwiedziowatym chodzie. Charakterystyczne jest duże przywiązanie do swego pana i spokojne usposobienie. Pies bardzo miły i inteligentny. Niezwykle przyjazny w stosunku do dzieci. Jest zwinny, odważny i układny. Potrafi dobrze biegać skocznym galopem. Jego szata wymaga jednak ciągłej pielęgnacji. Sierść bobtaila nie może zmoknąć gdyż bardzo długo schnie. Pies ma donośny głos z charakterystycznym dla tej  rasy charkotem. Wzrost jego osiąga ok. 55 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • OWCZAREK SZETLANDZKI (SHELTIE)

    Ten niewielki pies, o sympatycznym, miłym wyglądzie jest jakgdyby miniaturką owczarka szkockiego — collie. Jest rasą odporną na niekorzystne warunki klimatyczne. Chociaż charakterem jest zbliżony do collie należy go zaliczyć raczej do psów luksusowych niż pastersko użytkowych. Sheltie to mało u nas znana rasa; jest on dobrym towarzyszem, cechującym się dużym przywiązaniem do właściciela i nieufnością wobec osób obcych. W nowym środowisku jest nieśmiały. Mimo iż cechuje go duży temperament jest psem posłusznym, o sporej inteligencji. Nie jest nerwowy i łatwo go można układać. Ruchy ma zgrabne i lekkie, jest szybki i bardzo dobrze skacze. Jego wzrost niewiele przekracza 35 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Bearded collie

    Bearded collie, czyli inaczej mówiąc brodaty collie nie przypomina w niczym owczarka szkockiego. Jest raczej zbliżony wyglądem do naszego owczarka nizinnego. Podobno właśnie nasze owczarki wywiezione do Szkocji dały początek tej rasie. Cechy charakteru bearded również przejął z polskiego owczarka nizinnego. Bearded collie jest od niego tylko nieco większym psem nieznacznie różniąc się budową głowy i ogonem. Dobrze spełnia swoje zadania jako stróż oraz pies towarzyszący. Jest zwierzęciem pojętnym, zrównoważonym, układnym i czujnym. Bardzo oddany właścicielowi i domownikom, jest jednocześnie nieufny wobec osób nieznajomych. Bearded jest odporny na choroby, niedużo szczeka, jest opanowany, wymagający wybiegania. Osiąga wzrost 50—55 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Pies Słowacki czuwacz

    Słowacki czuwacz to najmłodsza rasa zarejestrowana w Czechosłowacji. Nazwę swą zawdzięcza wyjątkowej bystrości  i czujności.  Mimo  iż niedawno znalazł się w rejestrach kynologów już wiele lat temu spotykano go przy szałasach górali wypasających owce na halach. Doskonale spisuje się również przy pilnowaniu  stad bydła, indyków i innych zwierząt domowych. Jest bardzo dobrym stróżem gospodarstw wiejskich. Jego użyteczność ciągle wzrasta. Jest nadzwyczaj wiernym towarzyszem, gotów zawsze bronić swego pana przed każdym niebezpieczeństwem. Odważny i szybki, nie boi się przeciwstawiać wilkowi czy niedźwiedziowi.  Pies o żywym temperamencie, zabarwiony na biało, o wzroście 60—70 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Pies Puli

    Puli jest to węgierski pies pasterski rodem z Azji. Jego zastosowanie jest wszechstronne. Oprócz zdolności pa-sterskich sprawdził się jako dobry stróż, a także (większe okazy) przy właściwym ułożeniu jako pies służbowy. Odpowiednie wychowanie może również zrobić z niego sympatycznego psa pokojowego. Jest mało wymagający i odporny, silny i inteligentny. Z szaty podobny do komondora jednak znacznie od niego mniejszy. Odznacza się niezawodną wiernością. Wykazuje dużą ruchliwość, jest żywy i zwinny. Najczęściej spotyka się okazy czarne z rdzawym nalotem, szare lub białe. Trafiają się psy z długim, do ziemi sięgającym włosem. Na pierwszy rzut oka nie wydaje się zbyt atrakcyjny, lecz przy bliższym kontakcie okazuje się miłym zwierzęciem. Jego wzrost 40—50 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Dojrzałość płciowa

    Suka osiąga dojrzałość płciową między 6 a 12 miesiącem życia. Zaczynają u niej występować cykliczne procesy fizjologiczne, zwane cieczką, rują lub grzaniem i powtarzają się co 6  lub więcej miesięcy. Są suki, mające cieczkę dwa razy do roku, są i takie, które mają ją tylko raz w roku. Jeśli decydujemy się na posiadanie suki należy się z jej cyklem zapoznać, a najlepiej notować daty cieczki.
    U suki na kilka dni przed cieczką następuje wyraźne powiększenie się sromu. Pierwsze krople krwi na sromie i jego zaczerwienienie zwiastują początek cieczki. W pierwszym okresie, trwającym od 7  do 9 dni, suka może wykazywać zainteresowanie samcem, ale go do siebie nie dopuszcza, warczy i gryzie. Około 10 dnia krwawienie zaczyna ustępować, suka może tracić apetyt, będzie podniecona. Zewnętrzną oznaką gotowości suki na przyjęcie partnera jest odginanie na bok ogona na widok samca. Trwa to od 5 do 13 dni i suka może dopuszczać samca nawet kilka razy w ciągu dnia. Na sukę należy szczególnie uważać, sjaje się bowiem    nieposłuszna    i    chętna    do ucieczki (stąd cieczkę nazywa się też „gonieniem”). W tym okresie ze szpary sromowej wydziela się biały śluz z wyczuwalnym tylko dla samców intensywnym zapachem. Trwa to do czasu aż suka przestanie odsuwać ogon i ponownie warczy i gryzie zbliżające się do niej psy. W sumie okres cieczki trwa około 21 dni.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized